มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...
posted on 26 Feb 2008 02:54 by pororจะบอกว่า 25 กุมภาพันธ์ 2551 เป็นวันอุบาทว์สำหรับเรา ก็ไม่ผิด
อะไรบางอย่างบอกว่า..อย่าไปทำงานเลยวันนี้..แล้วเราก็เชื่อมันเสียด้วย
ผลก็คือโดนที่ทำงานต่อว่า(ทางโทรศัพท์)อย่างมาก เพราะงานมันอยู่ในช่วง peak สุดๆ
เจ้านายมีกี่คน ก็ดาหน้ากันเข้ามาด่าหมด ไม่รู้ว่ามันอะไรนักหนา
แต่ก็เหลือเชื่อที่มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
......
เราไม่ได้บอกเหตุผลที่เราลาโดยไม่บอกล่วงหน้า
......
ลางสังหรณ์มันแม่น..
ไอ้ที่ไม่เคยเกิด มันก็เกิดขึ้นแล้ว ไอ้ที่ไม่เคยทำ ก็ได้ทำแล้ว
เวลาที่ความเป็นความตายมันอยู่ตรงหน้านี่ ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เอง
เวลาที่เรารู้สึกหมดที่พึ่ง พระเจ้ามีกี่องค์ก็เรียกท่านมาหมด
เวลา 10 กว่านาที ที่ปกติมันแสนสั้น
แต่ถ้าเป็น 10 กว่านาทีที่รอคอยอะไรบางอย่างในช่วงความหวังมันหดหาย
นี่มันช่างนานราวกับชั่วกัลป์
......
เวลาที่เห็นหนึ่งในคนที่เรารักที่สุดในชีวิตต้องทรมานเจียนจะตายต่อหน้า
มันก็....บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้
ทำอะไรก็ไม่ได้ ได้แต่นั่งกุมมือเอาไว้อย่างนั้น และพยายามตั้งสติ
......
ต่อไปคงต้องดำรงชีวิตอยู่ในความไม่ประมาท
มีการวางแผนชีวิตเราและคนรอบตัวไว้ล่วงหน้า
ชีวิตมันมาเร็ว มันก็อาจจะไปเร็ว ไม่ทันได้ร่ำลากัน
คนไปเราไม่ห่วง เราห่วงคนอยู่ข้างหลัง
......
ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเรื่องมันเกิดตอนกลางวันที่มีการจราจรติดขัด
หรือว่าเกิดในวันที่ไม่มีใครอยู่บ้าน
ผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างไร
ถือว่าคืนนี้ยังโชคดี...
.......
ไม่มีอะไรมาก..
แค่อยากบันทึกเรื่องคืนนี้ไว้เตือนสติตัวเองในวันข้างหน้า
ชีวิตไม่ควรประมาท
แค่นั้นแหละ
......
เผื่อมีคนอยากถามว่าเรารอคอยอะไร
เรารอรถพยาบาลน่ะ
เป็นอะไรมากหรือเปล่า
ที่ว่ารอรถพยาบาลนี่สำหรับตัวเองหรือคนอื่นล่ะ
และแ้ล้วทุกสิ่งทุกอย่างมันจะผ่านพ้นไป
แ่ต่จงจารจำมันไว้เพื่อให้"สติ"ยังคงอยู่กับเราเสมอ
สู้ๆ
#1 By *-*นู๋บู่*-* on 2008-02-26 03:31